Ωδή α'

Σού η τροπαιούχος δεξιά, θεοπρεπώς εν ισχύϊ δεδόξασται. αύτη γάρ αθάνατε, ως πανσθεvής υπεvαντίους έθραυσε, τοίς Ισραηλίταις, οδόv βυθού καινουργή»σασα.

Ωδή γ'

Ο μόνος είδως τής τών βροτών, ουσίας τήν ασθένειαν, καί συμπαθώς αυτήν μορφωσάμενος, περίζωσόν με εξ ύψους δύναμιν, τού βοάν σοι, Άγιος, ο ναός ο έμψυχος, τής αφράστου σου δόξης Φιλάνθρωπε.

Ωδή δ'

Όρος σε τή χάριτι, τή θεία κατάσκιον, προβλεπτικοίς ο Αββακούμ, κατανοήσας οφθαλμοίς, εκ σού εξελεύσεσθαι, τού Ισραήλ προανεφώνει τόν Άγιον, εις σωτηρίαν ημών καί ανάπλασιν.

Ωδή ε'

Ο φωτίσας τή ελλάμψει, τής σής παρουσίας Χριστέ, καί φαιδρύνας τώ Σταυρώ σου, τού κόσμου τά πέρατα, τάς καρδίας φώτισον, φωτί τής σής θεογνωσίας, τών ορθοδόξως υμνούντων σε.

Ωδή ς'

Εκύκλωσεν ημάς εσχάτη άβυσσος, ουκ έστιν ο ρυόμενος, ελογίσθημεν ως πρόβατα σφαγής, σώσον τόν λαόν σου ο Θεός ημών, σύ γάρ ισχύς, τών ασθενούντων καί επανόρθωσις.

 Ωδή ζ' 

Σέ νοητήν, Θεοτόκε κάμινον, κατανοούμεν οι πιστοί ως γάρ Παίδας έσωσε τρείς, ο υπερυψούμενος, όλον με τόν άνθρωπον, εν τή γαστρί σου ανέπλασεν, ο αινετός τών Πατέρων, Θεός καί υπερένδοξος.

 Ωδή η' 

Θαύματος υπερφυούς η δροσοβόλος, εξεικόνισε κάμινος τύπον, ου γάρ ούς εδέξατο φλέγει Νέους, ώς ουδέ πύρ τής θεότητος, Παρθένου ήν υπέδυ νηδύν, διό ανυμνούντες αναμέλψωμεν, Ευλογείτω η Κτίσις πάσα τόν Κύριον, καί υπερυψούτω, εις πάντας τούς αιώνας.

 Ωδή θ'

 Τύπον τής αγνής λοχείας σου, πυρπολουμένη βάτος έδειξεν άφλεκτος, καί νύν καθ' ημών, τών πειρασμών αγριαίνουσαν, κατασβέσαι αιτούμεν τήν κάμινον, ίνα σε Θεοτόκε, ακαταπαύστως μεγαλύνωμεν.

Ode 1. Your triumphant right hand, in a manner fitting God, has been glorified in strength, O Immortal; for in its infinite strength it broke in pieces the enemy, and made a strange new way for the Israelites in the deep.

Ode 3. You alone know the weakness of mortals and in compassion took its form; gird me with power from on high, to cry to you: Holy the living temple of your ineffable glory, O lover of mankind!

Ode 4. Avvakoum with foreseeing eyes perceived you as a mountain overshadowed by the grace of God, from which, he foretold, the Holy one of Israel would come, for our salvation and refashioning.

Ode 5. O Christ, who enlightened the ends of the world by the brightness of your coming, and made them radiant by your Cross, enlighten with the light of your divine knowledge the hearts of those who sing your praise with right belief.

Ode 6. The deepest abyss has surrounded us, there is none to deliver, we have been counted as sheep for the slaughter; save your people, O God, for you are the strength and restoration of the weak.

Ode 7. We the faithful recognise you, O Mother of God, as a spiritual furnace; for as he, the highly exalted, saved the three Youths, so he wholly refashioned me, humanity, in your womb, the God of our Fathers. praised and glorified above all. 

Ode 8. In the furnace as in a smelter the Israelite Youths shone with the beauty of godliness brighter than gold as they said: All you his works bless the Lord, praise and highly exalt him throughout all the ages.

Ode 9. The burning bush that was not consumed was a type of your child-bearing; quench for us now the raging furnace of temptations we pray, O Mother of God, that we may unceasingly magnify you.